01.10.2020

«На пенсіі сумаваць не даводзіцца, таму і старасць нас не можа знайсці». Аб сямейнай пары Пятра Іванавіча і Любові Іванаўны Янушаў

Восень чалавечага жыцця багата пражыты гадамі, радасцю ўдач, мудрасцю і вялікім жыццёвым вопытам. У першы кастрычніцкі дзень мы адзначаем светлае свята - Дзень пажылога чалавека. Многія жыхары Шаркаўшчыны, нягледзячы на гады, захоўваюць актыўную жыццёвую пазіцыю, па-ранейшаму маладыя душой. Сярод такіх - Пётр Іванавіч і Любоў Іванаўна Януш, якія разам пражылі душа ў душу сорак сем гадоў.
Адзін мудрэц сказаў: «Маладосць падобна жаўруку, у якога ёсць свае ранішнія песні. Старасць падобна салаўю - у яе свае вячэрнія песні». Кожны ўзрост добры па-свойму. І як адзначылі Янушы падчас нашай гутаркі: «На пенсіі сумаваць не даводзіцца, таму і старасць нас не можа знайсці. У нас практычна няма вольнага часу, мы ўсе ў справах і клопатах аб гародзе, садзе, доме, прысядзібным участку і пахучых ў зеляніне кветніках, і клумбах. А яшчэ заўзятыя аматары «ціхага палявання». За справай дні, тыдні, месяцы пралятаюць вельмі хутка».
- Муж у нас у доме галава, а я - шыя, - усміхаецца Любоў Іванаўна. - Усё ў доме пабудавалі сваімі рукамі, на свой густ. Мой Пятруша добры гаспадар, мне вельмі пашанцавала. Ён і аркі для кветак зробіць, і малыя архітэктурныя формы змайструе, і трактар ​​з мотаблокам адрамантуе, рухавічок аўтамабіля перабярэ - тэхніку вельмі любіць, можа гадзінамі ў гаражы займацца сваімі справамі. Я ж як гаспадыня дома акрамя штодзённай уборкі ў доме і прыгатавання ежы, люблю праводзіць час у садзе і агародзе, а яшчэ больш даглядаць за кветкамі. Пасля Новага года пачынаю сеяць расаду, якую вясной высаджваю на вуліцу. А калі сонейка прыгрэе, у нас распускаюцца крокусы, галантусы, мускары і пералескі. І так усё вакол цвіце і пахне! Вельмі люблю ружы - у мяне іх вялiкая разнастайнасць! І за ўсім гэтым патрэбен догляд. На прысядзібным участку ў нас размешчаны два невялікіх вадаёма, якія атачаюць разнастайныя дэкаратыўныя расліны і хмызнякі, а побач размясціліся яркія статуэткі жаб. Для таго, каб усё так добра вырасла і спалучалася, неабходна было прачытаць шмат спецыяльнай літаратуры. У нас маецца свая хатняя бібліятэка па агародніцтву, садоўніцтву і кветкаводству. Мноства часопісаў і кніг.
Каб ацаніць такую ​​прыгажосць і праведзеную для яе стварэння працу неабходна хоць раз самім пабываць у іх у гасцях. Любоў Іванаўна і Пётр Іванавіч вельмі ветлівыя, добрыя, душэўныя людзі. Гісторыя іх кахання пачалася яшчэ са школьнай лавы. Вучыліся яны ў адной школе і ў адным класе Бяльноўскай сярэдняй школы Пастаўскага раёна. Як успамінае гераіня нашага аповяду, ён заўсёды сядзеў з ёй побач. Яны часта лаяліся па дробязях. Потым іх жыццёвыя шляхі разышліся, кожны атрымліваў прафесію і пачаў сваю працоўную дзейнасць. Любоў Іванаўна - швачкай на Віцебскай фабрыцы, а Пётр Іванавіч - кампрэсаршчыкам ў Наваполацку. І аднойчы сустрэўшыся ў сваім сельскім клубе на танцах, вырашылі больш не расставацца. А праз паўгода ў 1974 годзе распісаліся і пераехалі ў Шаркаўшчыну. Жылі на здымнай кватэры і марылі аб уласным доме. Неўзабаве ў мэтанакіраванай і працавітай сям'i з'явіўся «дах над галавой». У жыцці было ўсякае. Але разуменне, цярпенне, мудрасць дапамаглі пражыць разам столькі гадоў! Гэта сведчыць аб вялікай любові мужа і жонкі, пешчанай імі скрозь гады. Разам выгадавалі сына Андрэя і дачку Вольгу, якія атрымалі вышэйшую адукацыю, стварылі свае сем'і. Вольга працуе на Ашмянскім мясакамбінаце, Андрэй - галоўным механікам у Шаркаўшчынскім ПМС. Радасць у жыцці - любімыя ўнукі Павел, Вікторыя, Ванечка і Iльюшка. Старэйшыя ўнукі Павел і Вікторыя - студэнты універсітэтаў, Ванечка пайшоў у першы клас, а маленькаму Iльюшцы чатыры гады. Муж і жонка з нецярпеннем чакаюць прыезду ўнукаў. Галоўнае дасягненне ў іх сумесным жыццi - гэта дружная і моцная сям'я.
- Калі вы думаеце, што ўвесь наш жыццёвы шлях быў абсыпаны ружамі, то памыляецеся, - Любоў Іванаўна кажа адкрыта. - І шыпы ў нашым жыцці былі. Але выпрабаванні, якія нам пасылала жыццё, мы праходзілі разам. Можа быць, таму і любоў здолелі захаваць.

Алена Ананіч.