05.10.2020

«Люблю тое, што выкладаю і тых, каму выкладаю». Расказваем аб выдатным педагогу Іёдскай школы Але Антонаўне Даргель

Дзень настаўніка - дзень асаблівы. Гэта прафесійнае свята тых, хто без астатку прысвячае сябе дзецям, упэўнена вядзе іх па жыцці, адкрываючы бязмежны свет ведаў. Гэта свята яркае, творчае, як і самі педагогі. Правільна сказаў адзін мудрэц: «Калі б прафесіі мелі галовы, яны б схіліліся перад настаўнікам». Сапраўды, гэта высакародная праца, па значнасці з якой мала што параўнаецца. Гэта пуцёўка ў жыццё, якую даюць настаўніка, прыкладаючы вялікія намаганні. Роля настаўніка ў вёсцы, дзе усе адзін аднаго добра ведаюць, - адмысловая. Ён заўсёды на ўвазе, цясней кантакт з дзецьмі, зносіны з бацькамі. Выклікаюць павагу педагогі, якія прысвяцілі не адзін дзясятак гадоў прафесіі вясковага настаўніка. Сярод іх выкладчыца беларускай мовы і літаратуры Іёдскай ДС-СШ з больш чым 33-гадовым стажам - настаўнік вышэйшай катэгорыі Ала Антонаўна Даргель. Яна не толькі вучыць роднай мовы, але і з'яўляецца намеснікам дырэктара па асноўнай дзейнасці ў школе.
Наколькі важна сельская школа ў жыцці аграгарадка, а таксама ў жыцці кожнага вучня тлумачыць не трэба. Сельскія дзяўчынкі і хлопчыкі праводзяць у школе большую частку свайго часу, яны бягуць сюды не толькі за ведамі, але і за зносінамі, праводзяць тут свой вольны час.
Як распавяла нам наша суразмоўніца, у першую чаргу яна вучыць сваіх вучняў любіць краіну, у якой яны жывуць, адчуваць сябе беларусамі і гэтым ганарыцца.
Працоўны шлях у прафесію пачаўся для яе з ранняга дзяцінства, калі маленькая Ала палюбіла чытанне i не разлучалася з кніжкамі. Літаратура стала неад'емнай часткай жыцця, захапленнем, якое перарасло ў жаданне абраць менавіта гэты прадмет для далейшай вучобы. З удзячнасцю і павагай успамінае сваіх настаўнікаў, педагогаў з вялікай літары. Як толькі дзяўчына скончыла школу, без праблем паступіла ў Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут. Студэнцкія гады праляцелі хутка. У 1987 году па размеркаванні накіравалі ў родную школу.
- У дадзены момант для мяне асабіста на першым плане - клопат пра вучняў, - падкрэслівае ў гутарцы Ала Антонаўна. - Лічу, што ў развіцці рабят вялікую ролю адыгрывае сям'я. Калі ж мы працуем у тандэме, то дасягаем вялікага поспеху. Да прыкладу, вучні сярэдніх здольнасцяў у выніку падтрымкі сям'і і школы паказваюць высокія дасягненні.
Ала Антонаўна з задавальненнем назірае, як вучні школы фармуюцца як асобы, як паміж імі завязваецца сяброўства, як яны будуюць адносіны з аднагодкамі. І калі школьнікам патрэбна падтрымка, яна заўсёды дапаможа.
На сваіх уроках яна стараецца зацікавіць рабят, абудзіць творчую актыўнасць і нацэліць на самастойны пошук ведаў. У працэсе заняткаў з вучнямі выбудоўвае добразычлівыя адносіны, імкнецца быць з імі на роўных, але выконваць неабходную дыстанцыю.
- Я недзе чытала, - кажа Ала Антонаўна, - што лекар-педыятр павінен прыходзіць да дзяцей з цёплымі рукамі, а настаўнік - з цёплым сэрцам. Гэта гучыць трохі пафасна, але толькі так можна знайсці агульную мову з дзецьмі.
У зносінах з вучнямі імкнуся знайсці для іх матывацыю да вучобы. Бо менавіта гэта адзін з важных фактараў на шляху да вучэбных поспехаў. Сваёй задачай бачу заўважыць цікавасць у вачах дзіцяці і развіваць яго здольнасці. Шукаць моцныя бакi вучня, развіваць таленты і накіроўваць іх у патрэбны бок.
Сціплая жанчына, адукаваны спецыяліст, душэўны чалавек - так кажуць пра яе аднавяскоўцы і калегі. А вучні характарызуюць яе адным словам «добрая». Глыбокая павага да асобы кожнага дзіцяці, чулыя і клапатлівыя адносіны да яго - галоўныя прынцыпы яе працы.
Яе педагагічнае крэда гучыць так: «Каб быць добрым выкладчыкам, трэба любіць тое, што выкладаеш, і тых, каму выкладаеш». Сельскі настаўнік знаходзіць індывідуальны падыход да кожнага з вучняў. Кагосці яна пашкадуе і паспрабуе падняць настрой, а для некаторых патрабуецца строгі погляд.
З мужам Уладзімірам яны пражылі больш за трыццаць гадоў. Двое дачок - Марта і Маргарыта - ужо дарослыя. Абедзве выбралі прафесію ўрача.
- Мая сям'я - гэта мая самая вялікая апора і падтрымка, - кажа Ала Антонаўна. - Самы галоўны чалавек у маім жыцці - мой муж, падтрымку якога я адчуваю заўсёды. Асаблівы гонар і радасць у жыцці - унук Мацвей, заўсёды з нецярпеннем чакаю яго ў госці.
Напярэдадні свята хачу пажадаць калегам моцнага здароўя, цярпення, поспехаў, душэўнага спакою і ўдзячных вучняў.
Ала Антонаўна знайшла сваё жыццёвае пакліканне. Хай самай лепшай узнагародай за яе працу будуць паспяховыя вучні.
Алена Ананіч.